من با تیم سازنده این آلبوم سابقه همکاری قبلی داشتم و یک کار برایشان ساخته و خوانده بودم به نام «کشتی صلح» که انصافا هم جزو یکی از بهترین کار‌هایم است که به شدت هم دوست‌اش دارم. بعد از آلبوم «خاص» خود من هم واقعا دوست نداشتم دیگر در هیچ آلبوم گروهی‌ای حضور داشته باشم. بدون تعارف بعد از این آلبوم واقعا برای حضور در آلبوم‌های گروهی قطعا جدی‌تر تصمیم خواهم گرفت. پیشنهاد این حضور به من شد و با توجه به ایده اولیه که مجموعه محوریتی حول و حوش جنگ را داشت، قبول کردم که در آن حضور داشته باشم. 

• قطعه‌ات در این البوم «راه من» نام دارد که داستان جالبی هم دارد.

 این ترانه راه و مسیر یک رزمنده و شهید را برای یک جوان امروزی توصیف می‌کند که می‌گوید برای چه آرمانهایی جنگیدیم و چه ارزش‌هایی در ان دوره مهم و حیاتی به حساب می‌آمد. 

• تصویری از زمان جنگ در ذهن تو مانده؟

وقتی بمب باران می‌شد و صدای آژیر را می‌شنیدیم، به پشت آسانسور خانه پناه می‌بردیم. آن موقع خانه ما در محله ستارخان تهران بود. همه همسایه‌ها آنجا قایم می‌شدیم که دقیقا دید داشت به پنجره همسایه‌ها که می‌شد از آنجا همه چیز را دید. یک بار که این آژیر به صدا در آمد و ما به‌‌ همان پناهگاه‌مان رفتیم، بمب دقیقا ۶ خانه بالا‌تر از خانه ما فرود آمد و همه شیشه‌های آن پنجره‌ها خرد شد و صدای وحشتناکی آمد که آن تصویر هنوز هم در ذهن من با جزئیات تمام مانده. 

• درباره تیم کاری‌ات در اینالبوم هم توضیح می‌دهی؟

حامد رجبی و مسعود محمدی ترانه کار را سروده‌اند. آهنگساز کار خودم هستم و مهران خلیلی هم تنظیم این قطعه را برعهده داشت. البته باید اعلام که یک بار این کار توسط عباس لطیفی ساخته شد که مورد پسند قرار نگرفت و تهیه کننده‌ها دوست نداشتند کار را و به همین خاطر من کار را تغییر دادم. 

• فکر می‌کنی مخاطبان‌ات در مورد حضور تو در این آلبوم چه واکنشی داشته باشند؟

آنهایی که من را می‌شناسند خوب می‌دانند که من آدم وطن دوستی هستم. چندین بار برای ایران خوانده‌ام و همیشه در این طور مواقع هم پیشتاز بوده‌ام. مردم باید قضاوت کنند. انت‌هایش این است که این کار را دوست ندارند دیگر. همین تجربه‌ای می‌شود برای انتخاب‌های بعدی من برای حرکت رو به جلو. 

• پیش بینی‌ات در مورد آخر و عاقبت این آلبوم چیست؟ فکر می‌کنی بالاخره این آلبوم می‌تواند طلسم شکست‌های بزرگ تجاری آلبوم‌های گروهی را بشکند؟

دلیل اینکه من در اینالبوم هستم اصلا ربطی به پاپ بودن آن ندارد. من یک سری عقاید شخصی دارم و با توجه به اینکه اینجا جایی بود که بیشتر شنیده می‌شد ترجیح دادم که قسمت‌های اجتماعی آثار خودم را در این البوم منتشر کنم. کارهایی که جزء عقاید من است. 

• ده سال بعد اگر قطعه «راه من» را گوش کنی چه حسی خواهی داشت؟

اولین چیزی که به ذهن‌ام می‌رسد قطعا این است که چیزی را خوانده‌ام که عقیده‌ام بوده. و قطعا هم راضی خواهم بود. 

• تجربه آلبوم‌های گروهی‌ای مثل «هشت»، «سلام آقا» و «خاص» نشان داده که این قبیل آلبوم‌ها هیچوقت مورد توجه قرار نمی‌گیرند و نمی‌توانند آن طور که باید در بین مردم همه گیر شوند. چه دلایلی را برای این اتفاق مثمر ثمر می‌دانی؟

در این مبحث دو نکته خیلی مهم است. اول اینکه وقتی خواننده‌ای در یک پکیج رقابتی قرار می‌گیرد باد دید رقبا چه کسانی هستند و چقدر آن آلبوم برایش مهم است. مهم بودن یک آلبوم زمانی محقق می‌شود که آلبوم پاپیولار باشد. در یک آلبوم پاپیولار هم وقتی حس رقابت پیش نیاید روشن است که کلیت مجموعه نمی‌تواند چیز قابل توجهی از آب در بیاید. سرعت و فورس زمان هم که همیشه در این پروژه‌ها وجود دارد و آن هم به کلیت ماجرا لطمه می‌زند. بعد هم بدیهی است که یک خواننده حساسیتی که برای البوم خودش دارد را هرگز در قبال یم تراک برای آلبومی گروهی، ندارد. همه این‌ها دلایل عمده ایست که آلبوم‌های گروهی آن کیفیت مطلوب را نداشته باشند. 

• من سوالم را نتوانستم خوب مطرح کنم. من منظورم این است که فرزاد فرزین چه دلیلی دارد که مثلا در آلبوم «خاص» حضور داشته باشد؟ توجیه مالی دارد؟ نوجیه رقابتی دار د؟

توجیه مالی که نه. قطعا در این لحظه این طور نیست. شاید در آن زمان بوده. بالاخره زمان می‌گذرد و آدم‌ها تغییر می‌کنند. ولی من الان با ضرص قاطع به تو می‌گویم که اگر آلبوم «خاص» الان و در این زمان به من پیشنهاد می‌شد، قطعا حضور پیدا نمی‌کردم. الان هم به تو می‌گویم که من را دیگر در هیچ البوم گروهی دیگری نخواهی دید. مگر اتفاق خاص و سوژه‌ای خاص مثل «دلصدا» باشد. حرفم را باز هم در مورد آلبوم خاص صد بار دیگر هم اگر بپرسی باز هم تکرار می‌کنم که قطعا حضورم در اینالبوم اشتباه بزرگی در همه عمر هنری من بود.

منبع: سایت موسیقی ما